Wham!

Door Skyrunner op maandag 26 december 2016 12:14 - Reacties (10)
Categorie: Muziek, Views: 2.101

Afgelopen nacht werd ik helaas weer eens uit de slaap gehaald door de welbekende buurvrouw wiens volume knop zelfs om 3 uur 's nachts enkel standje 10 kent. We zijn er nog steeds niet uit waar het mens woont, de muren lijken hier een soort akoestische geleider te zijn.

Tracy, mijn vrouw, rolt rond 9u het bed uit, ik draai me nog even om. Uiteindelijk pak ik mijn mobieltje op omstreeks 10.15u en kijk naar de berichten..

George Michael overleden op 53-jarige leeftijd. WAT??? Even zinkt de grond onder mijn voeten vandaan. Na het heengaan van David Bowie, Prince en Glenn Frey nu George Michael, WHAM!, Last Christmas, WEG! En dat op 1e Kerstdag, de ironie! Niet meer stomend van de irritatie door de AH lopen medio oktober, of juist wel!

Ik ben altijd stevig aangeslagen wanneer een 80's icoon wegvalt. De muziek idioot die ik nu eenmaal ben, 80's kid, en langzaam maar zeker vallen de iconen weg. Met angst tel ik de dagen naar het heengaan van Madonna, bijvoorbeeld. Mijn allereerste pop idool, ik moet er niet aan denken.

George Michael, wat was ik altijd jaloers op die kerel met zijn perfecte looks en zijden stem. Ondanks dat de man homo was, was hij toch een lady killer. Met afgrijzen zag ik vrouwelijke klasgenootjes gillen als hij begon te zingen, en met duivels genot diezelfde (ex) klasgenootjes wederom gillen toen hij eenmaal uit de kast kwam. Revenge is sweet.

Maar ik moet eerlijk zijn, ik ben de hele dag in een bedompte stemming geweest. De uurtjes in de sportschool, in ons gebouw, waren een welkome afleiding, maar eigenlijk is er geen minuut geweest dat ik niet aan het nieuws heb gedacht.

Tracy kent zijn muziek nauwelijks, behalve "Last Christmas" dus (dat je hier zelfs in China achtervolgt). Dus heb ik zijn repertoire kortstondig de revue laten passeren en dat liet me niet ongeroerd. Tranen in de ogen, man wat had die kerel een fantastische stem, ik hou het er niet droog bij, niet nu althans.

53 Is ook veel te jong.

George, het ga je goed. Ik heb genoten van iedere noot van jouw muziek, jaloers tot de allerlaatste minuut geweest op je godvergeten goede looks. Het ga je goed man, doe alsjeblieft de groeten aan David en Prince.

Rest in peace.

Tim de perfectionist

Door Skyrunner op vrijdag 23 december 2016 08:56 - Reacties (18)
Categorie: Apple, Views: 2.214

Ik ben van huis uit een engineer, een technicus en, last but not least, een perfectionist. En daarom mag mijn computer meer geld kosten, omdat ik geniet van afwerking en details, zaken waar Apple in mijn optiek nog steeds heer en meester in is. De vlekkeloze samenwerking van hard- en software, iedere keer weer een genot om mee te werken. Digitale liefde, het perfecte huwelijk, ...

Tot gisteren.

Tijd is circa 15.00u, ik zit zoals gebruikelijk bij Starbucks een bakje zwart goud achterover te werken, mijn vrouw naast me op haar plastieken Lenovo, ik gniffel maar een beetje sadistisch en vouw met een elegante beweging mijn idem elegante MacBook Pro open. Het schitterende retina display begroet me onmiddellijk en zonder haperen, ik log in, klaar om te beginnen met werken.

Zwart.

Nee, niet de koffie, mijn scherm! Was ik te langzaam, energy saver te strak ingesteld?? Niets van dat, mijn scherm is gewoon op zwart gegaan en reageert nergens op. Even kijk ik bedenkelijk naar het scherm en zie in mijn ooghoeken dat mijn vrouw inmiddels ook doorheeft dat iets niet klopt. Shit, hoe red ik me hier uit na alle lofzang over Apple spulletjes, waarbij ik het straffe prijskaartje telkens weer wist te verdedigen?

Alle cores in mijn hoofd draaien nu alsof overklokt. Goed dat ik mijn haar recentelijk nog heb laten knippen anders zou dat nu in de koelende luchtstroom van gierende fans wapperen! Rustig, even ademhalen en casual aan mijn koffie nippen, alsof er niets aan de hand is, je kunt dit, rustig! Mijn vrouw heeft haar blik inmiddels afgewend en tikt rustig verder op haar Lenovo, die wŤl werkt.

Zo onopvallend mogelijk buig ik me voorover en de laptop naar me toe om te zien of het logo verlicht is, maar eer ik zover ben komt het scherm ineens weer tot leven. Hť? Hmm, ik zet de laptop terug en wil alsnog aan de slag, maar ...

Alweer zwart?

Dit ritueel herhaalt zich enkele malen en het zweet staat me inmiddels zichtbaar, gelijk een Japanse anime figuur, op het voorhoofd. Dit kan niet waar zijn, mijn Appel! Appel? Waarom noem ik het ding ineens heel neerbuigend een Appel? Bloeddruk stijgt, ruis in de oren, snel online op zoek naar een oplossing, moet simpel zijn, misschien een bugje in Sierra? Een waterval vormt zich inmiddels op mijn rug terwijl ik me realiseer dat dit vorig jaar ook al eens gebeurd was, een enkele keer, met een andere versie OS. In gedachten beginnen zich inmiddels haarscheurtjes te vertonen in het glimmende bolwerk dat Apple heet.

Online duurt het niet lang eer ik sporen van soortgelijke ervaringen vind. De vele meldingen zijn alarmerend gelijk aan mijn situatie en de conclusie is al snel duidelijk: de grafische kaart. Was dit niet al langere tijd een probleem met diverse modellen? Een niet gering stevig aangeslagen staar ik naar de echtscheiding die onder mijn neus ligt, de aanstaande echtscheiding met het huidige perfectionisme dat vandaag de dag onder het bewind van mannenliefhebbende Tim vaart, hoewel vaart ...

Mijn vrouw heeft inmiddels haar werk neergelegd en kijkt bedenkelijk naar de stevig pulserende ader op mijn voorhoofd. Laat maar, dit kan zelfs ik niet meer rechtpraten. Ze kijkt nog eens naar het zwarte scherm, dan weer naar mij, vertrekt geen spier, geen woord, en sluit haar Lenovo af. Zonder enige conversatie hebben we besloten naar huis te gaan en maar een filmpje te gaan kijken, op de Apple TV.

Tim heeft mijn stille verwensingen echter opgevangen lijkt het en de dag eindigt met een biertje elders, zonder laptop, zonder film, met iPhone, voor nu althans.

KRAK!

Door Skyrunner op maandag 19 december 2016 08:15 - Reacties (15)
Categorie: Wonen, Views: 3.951

Met mijn hoofd nog in sluimerstand en halfslapende katten her en der stommel ik ons slaapkamertje uit , 1x links, zig-zagje van 3 stappen en ik sta in de badkamer om mijzelf vervolgens neer te vleien voor het ochtend ritueel.

Krak!

Twee weken terug, en na een intense bezichtigingstocht door ca. 30 appartementen in ca. 8 uren, betrokken wij dit appartementje dat uit alles wat de revue gepasseerd had de beste keuze leek. Leek. Downtown Shenzhen en een maandelijkse huur van RMB 5000 (een kleine EUR 700), niet bepaald hoog segment, maar zeker ook niet een krot. Uiteraard voor acceptatie de inventaris nagelopen en getest, niks aan de hand, twee weken terug, let wel!

Duurzaamheid is met recht een duur goed in China. Goedkoop leven? Misschien, maar dan moet je wel kunnen accepteren dat het dunne laagje chroom waar Henk Westbroek ooit over zong hier van filmlaag dikte is. De Chinese overheid belast alles wat ook maar naar import ruikt stevig ter bevordering van de eigen economie. Met als gevolg dat betaalbare producten doorgaans van Chinese makelij zijn met garantie tot aan de deur en de duurzaamheid van een van spaanplaat gemaakt skateboard in de regen.

Krak dus. Ik draai me voorzichtig om en zie de WC-bril in 2 delen liggen. Even oppassen, voorzichtig opstaan om mijn velletje er niet tussen te krijgen, een binnenmondse vloek (vrouw ligt nog te slapen) en weer een item voor de vechtlijst, zo genoemd naar de discussie die er ongetwijfeld weer gaat uitbreken met onze huisbaas over wie voor de kosten gaat opdraaien.

What's next?