Bits 'n bytes uit het Verre Oosten

Ik ben van huis uit een engineer, een technicus en, last but not least, een perfectionist. En daarom mag mijn computer meer geld kosten, omdat ik geniet van afwerking en details, zaken waar Apple in mijn optiek nog steeds heer en meester in is. De vlekkeloze samenwerking van hard- en software, iedere keer weer een genot om mee te werken. Digitale liefde, het perfecte huwelijk, ...

Tot gisteren.

Tijd is circa 15.00u, ik zit zoals gebruikelijk bij Starbucks een bakje zwart goud achterover te werken, mijn vrouw naast me op haar plastieken Lenovo, ik gniffel maar een beetje sadistisch en vouw met een elegante beweging mijn idem elegante MacBook Pro open. Het schitterende retina display begroet me onmiddellijk en zonder haperen, ik log in, klaar om te beginnen met werken.

Zwart.

Nee, niet de koffie, mijn scherm! Was ik te langzaam, energy saver te strak ingesteld?? Niets van dat, mijn scherm is gewoon op zwart gegaan en reageert nergens op. Even kijk ik bedenkelijk naar het scherm en zie in mijn ooghoeken dat mijn vrouw inmiddels ook doorheeft dat iets niet klopt. Shit, hoe red ik me hier uit na alle lofzang over Apple spulletjes, waarbij ik het straffe prijskaartje telkens weer wist te verdedigen?

Alle cores in mijn hoofd draaien nu alsof overklokt. Goed dat ik mijn haar recentelijk nog heb laten knippen anders zou dat nu in de koelende luchtstroom van gierende fans wapperen! Rustig, even ademhalen en casual aan mijn koffie nippen, alsof er niets aan de hand is, je kunt dit, rustig! Mijn vrouw heeft haar blik inmiddels afgewend en tikt rustig verder op haar Lenovo, die wèl werkt.

Zo onopvallend mogelijk buig ik me voorover en de laptop naar me toe om te zien of het logo verlicht is, maar eer ik zover ben komt het scherm ineens weer tot leven. Hé? Hmm, ik zet de laptop terug en wil alsnog aan de slag, maar ...

Alweer zwart?

Dit ritueel herhaalt zich enkele malen en het zweet staat me inmiddels zichtbaar, gelijk een Japanse anime figuur, op het voorhoofd. Dit kan niet waar zijn, mijn Appel! Appel? Waarom noem ik het ding ineens heel neerbuigend een Appel? Bloeddruk stijgt, ruis in de oren, snel online op zoek naar een oplossing, moet simpel zijn, misschien een bugje in Sierra? Een waterval vormt zich inmiddels op mijn rug terwijl ik me realiseer dat dit vorig jaar ook al eens gebeurd was, een enkele keer, met een andere versie OS. In gedachten beginnen zich inmiddels haarscheurtjes te vertonen in het glimmende bolwerk dat Apple heet.

Online duurt het niet lang eer ik sporen van soortgelijke ervaringen vind. De vele meldingen zijn alarmerend gelijk aan mijn situatie en de conclusie is al snel duidelijk: de grafische kaart. Was dit niet al langere tijd een probleem met diverse modellen? Een niet gering stevig aangeslagen staar ik naar de echtscheiding die onder mijn neus ligt, de aanstaande echtscheiding met het huidige perfectionisme dat vandaag de dag onder het bewind van mannenliefhebbende Tim vaart, hoewel vaart ...

Mijn vrouw heeft inmiddels haar werk neergelegd en kijkt bedenkelijk naar de stevig pulserende ader op mijn voorhoofd. Laat maar, dit kan zelfs ik niet meer rechtpraten. Ze kijkt nog eens naar het zwarte scherm, dan weer naar mij, vertrekt geen spier, geen woord, en sluit haar Lenovo af. Zonder enige conversatie hebben we besloten naar huis te gaan en maar een filmpje te gaan kijken, op de Apple TV.

Tim heeft mijn stille verwensingen echter opgevangen lijkt het en de dag eindigt met een biertje elders, zonder laptop, zonder film, met iPhone, voor nu althans.